• گریستن از خوف پروردگار

در ادامه به فراز دیگری از درس اخلاق آیت الله خامنه ای گوش می دهیم.

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

الحمدلله رب العالمین

والرابعه....... چهارمین از وصیتی که نبی مکرم اسلام (ص) به امیر المومنین فرمودند: از خشیت الهی  زیاد گریستن . خب گریستن یک حالتی در انسان است که معلول فعل و انفعالات درونی است. گریه کردن به زور یا امکان ندارد.   اگر فرض کنیم آن هم ناشی از فعل و انفعالات درونی نیست، اینجور گریه کردن فایده ندارد. آن گریه ای که ناشی باشد از تصور یک حقیقتی که مهم ترین این حقایق این است که انسان خحود را در مقابل خدای متعال احساس کند و از عظمت و کبریای الهی در او حالتی از خشوع و خضوع به وجود بیاد که موجب شود اشک انسان جاری شود. آن حالت دگرگونی قلبی در انسان که موجب می شود اشک انسان جاری شود، این را انسان باید به وجود بیاورد. راهش هم همین توجه به خدای متعال است. در نماز در دعا اگرچنمانچه انسان احساس کند که در مقابل خدای متعال قرار گرفته است. این احساس حضور در محضر الهی خود او انسان را متغیر می کند. اشک را جاری می کند. حضور قلب در نماز خاصیتش این است. حضور قلب هم البته فقط نیست که انسان کلمات نماز  را معنا کند در ذهن خودش، بلکه احساس حضور در مقابل پروردگار کند و احساس اینکه دارد با خدای متعال حرف می زند. این احساس است که در انسان آن حالت خشوع را به وجود می آورد و این حالت خشوع غالبا منتهی می شود به بُکاء. بزرگان اینجور توصیه می کردند که آنچه که مهم است  توجه کنید که تعمد در خروج از حالت نماز حاصل نشود. عمدتا ذهنتان را به  را به جایی نبرید. گاهی خب انسان در حال نماز به طور طبیعی از حالت توجه بیرون می آید که خیلی اوقات  اختیاری نیست. البته اگر انسان بتواند از تفرق ذهن خود در اوقات شبانه روز مانع بشود و متوجه و متذکر الهی باشد، این حالت ذکر در نماز بیشتر برای انسان فراهم خواهد شد، طبعا در حال نماز عطر توجه از نماز و توجه الی الله برای ما فراهم می شود. خب به محض اینکه توجه کردیم که ذهن ما منحرف شده، ذهن را برگردانیم به سمت حضور. همین این مطلوب است که بزرگان اینگونه توصیه می کردند به ماها و امثال ما. اگر چنانچه  این حالت توجه به وجود بیاید ، آنوقت دنباله اش این بکاء هم هست . این قهری است. این حالت بکاء که ناشی از حالت خشیت است به طور طبیعی عارض می شود.

 

Tags

26 ثور 1397, 17:10 کابل
Comments