20 سنبله 1398, 16:48 کابل
  • بررسی مطبوعات چاپ کابل 20 سنبله 1398

"هیجده سال پس از مسعود" ،" اصرار بر دوام جنگ صلح نمی آورد" و " ترامپ با یک لگد خلیلزاد و طالبان را بیدار کرد " ،مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

روزنامه ی ماندگار در سرمقاله ای تحت عنوان هیجده سال پس از مسعود، بر سرما چه رفت چنین نوشته است : 

مسعود نیروی نظامی را در خدمتِ سیاست، و سیاست را برای دولت‌داری، و دولت‌داری را به‌هدفِ خدمت‌گزاری به مردم به رسمیت می‌شناخت. او مشکلات تاریخی، پیچیده‌گی‌های اجتماعی، مداخلات قدرت‌های بیرونی و معمایِ قدرت و سیاست در افغانستان را عمیقاً می‌فهمید و به‌اطمینان دریافته بود که حلِ این معما فقط به دستِ خودِ مردم ممکن است و دل‌بستن به کمک‌های بیرونی بدون داشتن ارادۀ راسخ و طرح سیاسی لازم، دویدن به سوی سراب است!پس از مسعود اما همه به سوی سراب دویدند. این سراب ناشی از دو علت بود: نخست کمک‌های هنگفتِ جامعۀ جهانی با خط‌مشی‌ها و سیاست‌‌هایِ دستوریِ خاص و دوم هیجانِ صرف و نبود طرح و ابتکارِ سیاسیِ لازم در اذهانِ یاران برجستۀ مسعود. 

ماندگار می افزاید : 

دویدن به سوی سراب و نداشتنِ نقشۀ راه برای دولت‌سازی و ملت‌سازی و توسعه و پیشرفتِ پایدار، یاران برجستۀ مسعود را به عروسک‌هایِ کوکی‌ و تقلیدی‌یی تبدیل کرد که روز به روز رونق ‌‌می‌باختند و در نهایت کهنه و کارافتاده می‌شدند. اشتباه و خطایِ محاسباتیِ آن‌ها این بود که زمانۀ آن‌ها اجتهادِ ویژۀ خودشان را می‌طلبد و اجتهادِ آن‌ها نیز این بود که باید با برنامۀ امریکا و جامعۀ جهانی برای افغانستان همسو شد، امتیاز گرفت و از لذاتِ دنیوی بهره برد؛ همان فرصت‌ها و لذاتی که به زعم‌شان در دورۀ مسعود به‌واسطۀ جنگ با دشمنان دست‌نیافتنی بود.

و اصرار بر دوام جنگ صلح نمی آورد عنوان سر مقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

کلید خوردن روند حل سیاسی جنگ زمانی ممکن است که گروه طالبان به توقف خشونت و خاموشی تفنگ‌ها تن دهد. حل سیاسی در صورت دوام جنگ و حتا افزایش خشونت، اتفاق نمی‌افتد. وقتی خشونت زبانه می‌کشد، هیچ کسی نمی‌تواند باور کند که طالبان برای پایان جنگ مذاکره می‌کنند. اصرار طالبان به دوام خشونت هم سودی ندارد.

هشت صبح می افزاید :

 اگر آنان واقعاً خودشان را بخشی از افغانستان می‌دانند و تصور می‌کنند که نماینده‌ی بخشی از شهروندان ستم‌دیده‌ی افغانستان‌اند،‌ باید به توقف خشونت و مذاکره‌ی بدون قید‌و‌شرط با حکومت و نیروهای سیاسی اقدام کنند. دوام خشونت اگر حلال مشکلات بود، ‌امروز هیچ مشکلی باید نمی‌داشتیم. واقعیت این است که خشونت هیچ مشکلی را حل نمی‌کند و رهبران طالبان باید این نکته را درک کنند. 

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی آرمان ملی که در سرمقاله ای تحت عنوان ترامپ با یک لگد خلیلزاد و طالبان را بیدار کرد چنین نوشته است:  

سرانجام ترمپ با يک مانور غير مترقبه ودور از انتظار طالبان را مسخره کرد و گفت که مذاکراه با آن‌ها منتفی است.

اکنون که مسأله مذاکره صلح با طالبان لغو شده است و رهبران طالبان و حاميان داخلي و خارجي شان حيرت زده شده اند که چه شد و چه کنند؟ بايد امريکا ودولت افغانستان در برابر طالبان موضع روشن نظامی اختيار کنند و در نابودسازی شان هرچه زودتر اقدامات جدي را در دستور کار قرار بدهند.

در پایان نویسنده می افزاید : 

طالبان بازهم برای تلافی اين شکست و رسوايی شان متوسل به بي‌رحمی‌هاي فراواني می‌شوند که بايد پيشاپيش اين حرکات شان در نطفه خنثی و ماشين جنگی طالبان تخريب شود.

تگ

کامنت