• تاسوعای حسینی؛ روز احترام به مقام رفیع حضرت عباس(ع)

پارس تودی - روز نهم محرم که معروف به تاسوعای حسینی است به احترام مقام و جایگاه رفیع حضرت عباس، به ایشان اختصاص یافته است و در این روز نوحه خوانان برای عباس (ع) و وفاداری و شهادت مظلومانه اش نوحه سرایی می کنند.

امروز نهم محرم و معروف به تاسوعای حسینی است. چند روزی است که لشکر عمربن سعد راه را بر حسین (ع) و خاندان مطهر او بسته است.

آب دیگر در خیمه های حسینی یافت نمی شود؛ چرا که از روز هفتم، عمر بن سعد آب را بر آنان بست. کودکان، تشنه و گرسنه اند و بی تاب. فشارها برای این است که حسین (ع) وادار شود، با یزید، خلیفه نابحق و فاسق بیعت کند.

یزید پسر معاویه، کسی که جایگاه هدایت را از اهل بیت (ع) غصب کرده و گمراهی و شقاوت را برای مردم به ارمغان آورده است. حسین هرگز به این بیعت راضی نمی شود و می گوید: "مرگ باعزت برایم بهتر است از زندگی با ذلت."

اتفاقات مهم روز تاسوعا

در روز تاسوعای حسینی، یعنی روز نهم تا شب آن، اتفاقات مهمی روی داد.

به ناگاه شمر با چهارهزار نفر به لشکر عمر بن سعد پیوست و نامه ابن زیاد را به عمر بن سعد داد که یا بیعت بگیر و یا حسین را ...

در این روز، لشکر عمر بن سعد به سوی خیمه ها تازید و امام حسین(ع)، برادرش عباس را نزد آنها فرستاد و قصد آنها را جویا شد. آنها قصد حمله و تمام کردن کار حسین(ع) و یارانش را داشتند. امام حسین باری دیگر عباس را نزد آنان فرستاد تا یک شب دیگر مهلت بگیرد تا به عبادت با خدا شب را سپری کنند.

آنگاه فرستاده عمر بن سعد در مکانی که تمامی سپاهیان امام حسین (ع) سخنش را به وضوح بشنوند، ایستاد و فریاد زد:

"ما تا فردا به شما مهلت می دهیم اگر تسلیم شدید، شما را نزد امیرمان عبیداللّه بن زیاد می بریم، اما اگر خوددارى کردید و از پذیرش بیعت سر باز زدید شما را رها نخواهیم کرد و با شما خواهیم جنگید."

یکی دیگر از اتفاقات مهم روز تاسوعا، اتمام حجت امام حسین (ع) با یارانش است. حسین (ع) به یارانش که در خیمه او جمع شده بودند؛ گفت که لشکریان یزید فقط به دنبال من هستند؛ شما از سیاهی شب استفاده کنید و از این مکان دور شوید.

بعد از اتمام سخن امام حسین (ع) بود که جلوه های زیبای وفاداری و عشق و اخلاص از سوی یاران تجلی یافت. هر یک برای ابراز ارادت به حسین و بیان بیعت و وفاداری خود از دیگری پیشی می گرفت.

یکی گفت، چگونه تو که نواده رسول خدا هستی را تنها بگذاریم تا کشته شوی؟ دیگری گفت اگر هفتاد بار در راه تو کشته شوم باز هم کم است و همگی ارادت و بیعت خود را نشان دادند.

امام حسین(ع) در توصیف یاران خود در شب عاشورا فرمودند: "من اصحابی با وفاتر و بهتر از اصحاب خودم نمی‌شناسم و هیچ اهل بیتی نیکوکارتر و شایسته‌ تر از اهل بیت خویش سراغ ندارم، خدا به همگی جزای خیر دهد."

یارانِ حسین(ع) را از مرگ هراسی نبود و آنان شهادت در راه عدالتخواهی و حق طلبی را از زندگی با ذلت برتر می شمردند. آنها همگی عاشق و دلداده حسین (ع) بودند و این دلدادگی از ایمان آنها سرچشمه می گرفت.

آنان می دانستند که خلافت مسلمین حق حسین (ع) و خاندان اهل بیت است و نباید یک مرد فاسد مثل یزید در جایگاه هدایت و رهبری مردم قرار گیرد.

یکی دیگر از اتفاقات عجیبی که در تاسوعا رخ داد، امان نامه ای بود که شمر بن ذی الجوشن برای عباس بن علی (ع)، برادر و علمدار سپاه امام حسین(ع)، آورد.

شمر به بهانه اینکه نسبت خویشاوندی با مادر عباس (ع) دارد، برایش امان نامه آورد. به او گفت تو و سه برادر دیگرت چنانچه به سپاه یزید بپیوندید، در امان هستید.

حضرت عباس (ع) و برادرانش پاسخ دندان شکنی به شمر دادند. عباس که علمدار نام آور حماسه ی کربلاست و اختر شجاعت و فرزانگی است و عشق حسین(ع) در پیکره او جریان دارد بر شمر غرید و گفت:

" خدا تو و امان نامه ات را لعنت کند! ما امان داشته باشیم و پسر دختر پیامبر (ص) امان نداشته باشد."

 حضرت عباس؛ ماه بنی هاشم

روز نهم محرم که معروف به تاسوعای حسینی است به احترام مقام و جایگاه رفیع حضرت عباس، به ایشان اختصاص یافته است و در این روز نوحه خوانان برای عباس (ع) و وفاداری و شهادت مظلومانه اش نوحه سرایی می کنند.

حضرت ابوالفضل العباس، پسر امام علی (ع) از زنی نیکومنش و باتقوا به نام فاطمه بنت حِزام(ام البنین) است.

عباس در جوانی، سوارکاری تنومند شد که در زیبارویی، «ماه بنی هاشم» خوانده می شد و در تنومندی به گونه ای بود که چون بر قوی هیکل ترین اسبان می نشست، پاهایش بر زمین کشیده می شد.

در قدرت و رزم آوری چونان شیر خشمگین بر لشکر کفر و الحاد می تاخت؛ در جنگ صفین با اینکه دوازده سال بیشتر نداشت به قدری سپاه دشمن را تار و مار کرده بود که دیدن او، دل دشمن را به لرزه می انداخت.

او در رعایت تقوا و ادب بی نظیر و در بصیرت و وفاداری اسوه و الگوست.

حضرت عباس (س) در حادثه کربلا، سمت پرچمداری سپاه حسین (ع) و سقایی خیمه ها و خاندان اهل بیت(ع) را بر عهده داشت.

او در رکاب برادر، غیر از تهیه آب، نگهبانی خیمه ها، محافظت از امام حسین(ع) و امور مربوط به آسایش و امنیت زنان و کودکان را نیز عهده دار بود.

تا زمانی که عباس(ع) زنده بود زنان و کودکان حرم احساس امنیت می کردند؛ چرا که دشمنان با دیدن عباس و نگاه نافذ او، به ترس می افتادند و جرآت نزدیک شدن به خیمه های حسین را نداشتند.

توصیف مقام معظم رهبری از حضرت عباس(ع)

آیت الله خامنه ای رهبر انقلاب اسلامی ایران در توصیف حضرت عباس (ع) می فرمایند:

"در زیارات و کلماتى که از ائمه علیهم‌السّلام راجع به اباالفضل العبّاس رسیده است، روى دو جمله تأکید شده است: یکى بصیرت، یکى وفا. بصیرت اباالفضل العبّاس کجاست؟ همه‌ى یاران حسینى، صاحبان بصیرت بودند؛ اما او بصیرت را بیشتر نشان داد.

در روز تاسوعا، مثل امروز عصرى، وقتى که فرصتى پیدا شد که او خود را از این بلا نجات دهد؛ یعنى آمدند به او پیشنهاد تسلیم و امان‌نامه کردند و گفتند ما تو را امان مى‌دهیم؛ چنان بر خورد جوانمردانه‌اى کرد که دشمن را پشیمان نمود. گفت: من از حسین جدا شوم؟! واى بر شما! اف بر شما و امان‌نامه‌ى شما! نمونه‌ى دیگرِ بصیرت او این بود که به سه نفر از برادرانش هم که با او بودند، دستور داد که قبل از او به میدان بروند و مجاهدت کنند؛ تا این‌که به شهادت رسیدند.

مى‌دانید که آن‌ها چهار برادر از یک مادر بودند: اباالفضل العبّاس - برادر بزرگ‌تر - جعفر، عبداللَّه و عثمان. انسان برادرانش را در مقابل چشم خود براى حسین‌بن‌على قربانى کند؛ به فکر مادر داغدارش هم نباشد که بگوید یکى از برادران برود تا این‌که مادرم دلخوش باشد؛ به فکر سرپرستى فرزندان صغیر خودش هم نباشد که در مدینه هستند؛ این‌‌ همان بصیرت است."

بیان رشادت ها و مصیبت های حضرت ابوالفضل(ع) در روز تاسوعای حسینی سبب شده تا برخی تصور کنند که آن حضرت در این روز به شهادت رسیده و به همین علت در این روز عزای برای ایشان را برپا می کنند؛ درحالی که ایشان و همه یاران امام حسین(ع) در روز عاشورا جان خود را برای یاری دین خدا فدا کردند.

وفاداری بی نظیر عباس

وفاداری بی نظیر عباس از دیگر ویژگی های بارز اوست. آیت الله خامنه ای در این باره می فرمایند:

"وفادارى حضرت اباالفضل العبّاس هم از همه جا بیشتر در همین قضیه‌ى وارد شدن در شریعه‌ى فرات و ننوشیدن آب است... این‌طور نقل شده است که در آن لحظات و ساعت آخر، آن‌قدر بر این بچه‌ها و کودکان، بر این دختران صغیر و بر اهل حرم تشنگى فشار آورد که خود امام حسین و اباالفضل با هم به طلب آب رفتند...به طرف‌‌ شعبه‌اى از نهر فرات که در منطقه بود ، بلکه بتوانند آبى بیاورند. این دو برادر شجاع و قوى‌پنجه، پشت به پشت هم در میدان جنگ جنگیدند. یکى امام حسین در سن نزدیک به شصت سالگى است، اما از لحاظ قدرت و شجاعت جزو نام‌آوران بى‌نظیر است. دیگرى هم برادر جوان سى‌وچند ساله‌اش اباالفضل العبّاس است، با آن خصوصیاتى که همه او را شناخته‌اند. این دو برادر، دوش به دوش هم، گاهى پشت به پشت هم، در وسط دریاى دشمن، صف لشکر را مى‌شکافند.

براى این‌که خودشان را به آب فرات برسانند، بلکه بتوانند آبى بیاورند. در اثناى این جنگِ سخت است که ناگهان امام حسین احساس مى‌کند دشمن بین او و برادرش عباس فاصله انداخته است. در همین حین است که اباالفضل به آب نزدیک‌تر شده و خودش را به لب آب مى‌رساند. آن‌طور که نقل مى‌کنند، او مشک آب را پر مى‌کند که براى خیمه‌ها ببرد.

در این‌جا هر انسانى به خود حق مى‌دهد که یک مشت آب هم به لبهاى تشنه‌ى خودش برساند؛ اما او در این‌جا وفادارى خویش را نشان داد. اباالفضل العبّاس وقتى که آب را برداشت، تا چشمش به آب افتاد، «فذکر عطش الحسین»؛ به یاد لبهاى تشنه‌ى امام حسین افتاد، شاید به یاد فریادهاى العطش دختران و کودکان حرم، شاید به یاد گریه‌ى عطشناک على‌اصغر(طفل شش ماهه امام حسین) افتاد و دلش نیامد که آب را بنوشد.

آب را روى آب ریخت و بیرون آمد. در این بیرون آمدن است که آن حوادث رخ مى‌دهد و (ایشان ناجوانمردانه به شهادت می رسد) ."

در زیازتنامه حضرت اباالفضل العباس(ع) می خوانیم:

"خدا تو را در زمره شهیدان برانگیزد و روحت را در کنار ارواح نیک بختان قرار دهد، و از بهشتش وسیع ترین منزل را به تو عطا کند، و برترین غرفه ها را ارزانى نماید، و نامت را در بالاترین درجات بالا برد، و با پیامبران و صدّیقان و شهدا و شایستگان محشور نماید."

133/116

بیشتر بخوانید:

مراسم عزاداری شب تاسوعای حسینی با حضور رهبرانقلاب برگزار شد

شب تاسوعا؛ مراسم عزاداری حسینی (ع) با حضور رهبر انقلاب اسلامی

کلیدواژه

۲۸ شهریور ۱۳۹۷, ۰۷:۳۵ تهران
کامنت