• آیا افغانستان برای امریکا ویتنام است؟  (بخش دوم)

صبر ملت افغانستان از ہمہ اقوام بخاطر جنایات امریکا و حکومت افغانستان کہ ساختہ و پرداختہ امریکا است دیگر دارد تمام میشود و خیلی زود بہ مقاومت علیہ امریکا روی خواہند آورد چنانچہ در مقابل شوروی این کار را انجام دادہ بود کہ شوروی را بزانو در آورد و آن روز دور نیست کہ امریکا نیز در افغانستان بہ سرنوشت شوروی دوچار خواہد شد./

گزارش رادیو پشتو

دوشنبه 1397/06/19

تهیه و تنظیم : عاشق حسین طوری

بگزارش رادیو پشتو در شماره نخست گزارش تحت عنوان " آیا افغانستان برای امریکا ویتنام است؟" به سه عوامل عمده و بزرگ شکست امریکا در ویتنام اشاره ای شد .انگیزه، مقاومت و شهامت مردم ویتنام، جنایات وسیعی نیروہای امریکا و تظاهرات جهانی حتی مخالفت شدید مردم در امریکا برضد جنگ ویتنام باعث گردید که امریکا در جنگ ویتنام شکست بخورد. اکنون ادامه گزارش را ملاحظه فرمایید :

در سال 2018 حکومت ترامپ احساس نمی کند که در افغانستان شکست خواهد خورد و نه هم در امریکا یا دیگر نقاط جهان تظاهرات برضد جنایات امریکا درافغانستان براه افتاده است. اگرچه آنچه در جنگ ویتنام رخ داد و یا در جنگ افغانستان دارد رخ می دهد با هم متفاوت اند ولی خیلی موارد جنگ های افغانستان و ویتنام با هم شبیه اند.زمان حضور و رقابت نظامی امریکا در ویتنام ده سال بود .تعداد نیروهای امریکایی در ویتنام و کمبوج، لائوس بیش از پانصد هزار بود.

دخالت نظامی امریکا در افغانستان از سال 2001 آغاز گردید و تعداد نیروهای امریکایی حدود صد هزار نفر بوده است. امار کشته ها  و زخمی های نیروهای امریکایی در افغانستان  از ده هزار تجاوز نکردہ و تاکنون فقط حدود صد فروند هواپیما و چرخبالهای نظامی را از دست داده است. هزینه جنگی امریکا درافغانستان نسبت به هزینه ویتنام بیشتر شده است چون نزدیک به دو دهه از حضورش در افغانستان میگذرد، راہبرد جنگی امریکا درافغانستان بخاطرفن آوری عملی خیلی جدید است و تعداد کشته ها و مجروحین امریکا در افغانستان نسبت به ویتنام کمتر است.

حکومت نکسون در سال 1968 یه این نتیجه رسیده بود که در جنگ ویتنام نمی تواند پیروز شود و اینکه برای خروج با عزت از جنگی که بخاطرآن نه فقط ضررهای جانی و مالی دارد بہ امریکا وارد می گردد بلکه در ساسر جهان باعث آبروریزی نیز می شود یک راہی پیدا کند، ولی ترامپ برعکس نیکسون ضمن اعلام استراتژی جنگی برای افغانستان که درماه اوت سال 2017 صورت گرفت گفت، جنگ افغانستان را خواهد برد.

عمده تفاوت بین جنگهای افغانستان و ویتنام نوع جنگیدن و تلاشهای مسلح می باشند و جنگ چریکی که در ویتنام تحت فرماندهی ویت کانگ خیلی موثر بود در حالیکه درافغانستان وضعیت اینگونه  نیست .

البته طالبان که نقش مرکزی در جنگ افغانستان علیه امریکا را ایفا می کند مدعی اند که بیش از نیمی از خاک افغانستان را تحت کنترل دارد، ولی هنوز نتوانسته اند که حکومت مورد حمایت امریکا درافغانستان را با خطر سقوط روبرو سازند.

علاوه براین ارتش آزادی بخش  ویتنام مردم خود را مورد حمله قرار نمی دادند و همچنین حملات انتحاری علیه حکومت مورد حمایت امریکا در سایگون  انجام نمی داد که باعث کشتار غیرنظامیان بشوند.درحالیکه درافغانستان قضیه برعکس است و هزاران غیرنظامی از جمله زنان و کودکان در حملات انتحاری طالبان کشته شده اند.یک نهضت مردمی در جنگ علیه نیروهای امریکایی مردم عمومی را مورد حمله قرار نمی دهند. درویتنام این امر مهم رعایت شده بود در حالیکه درافغانستان چنین نیست..

ویت کانگ و متحدین اش در ویتنام شمالی علنا از چین و شوروی کمک دریافت می کردند ولی طالبان از راه تجارت مواد مخدر هزینه های جنگ را تامین می کنند یا هم از نیروهای دولت افغانستان سلاح ها ومهمات را به غنیمت می گیرند. البته برخی کشورها از جمله پاکستان نیز به کمک طالبان متهم اند. در ویتنام حب الوطن، قوم پرستی، شهامت علیه امریکا موج می زد ولی در افغانستان اینگونه نیست و بیشتر طالبان که اکثرا پشتون اند دارند مقاومت می کنند دیگر اقوام تاجیک، ازبک  و هزاره که حدودا نیمی از جمعیت افغانستان را تشکیل می دهند  آنان با طالبان که تحت فرماندهی پشتون ها اند نمی باشند.

درویتنام نهضت ملی آزادی نظریاتی بود . روحیه ملی در انجا در اوج بود ولی طلبان در پی بازگرداندن نظام شرعی خود هستند که از سال 1996 الی 2001 در کابل حاکم بود.نظام طالبان برضد زن، برضد اقلیت ها و براساس یک برداشت سطحی آنان از شریعت قلمداد می شد.امروز 17 سال است که این نظام پایان یافته است.

برررسی مجدد جنگ ویتنام هرکس را یه این نتیجه می رساند که تصور شکست ناپذیری امریکا غلط است چون بعد از دحالت نظامی ده ساله امریکا بالاخره با قبولی شکست ویتنام را ترک کرد.

در افغانستان کاملا قضیه برعکس است چون یک نهضت ملی آزادی تحت یک رهبر واحد موجود نیست و بعید است که امریکا بہ فکر رفتن از افغانستان باشد و جهت منافع استراتژیک و امنیتی می خواهد در افغانستان بماند.

نتیجه اش این است که در افغانستان برعکس ویتنام  یک نهضت مقاومت بزرگ تحت رہبری واحد که همه اقوام را داشته باشد و ہمچنین یک راهبرد به نظر نمی رسد که کل اقوام از آن حمایت کنند پس افغانستان از ویتنام کاملا متفاوت است.43 سال بعد از  پایان جنگ از نظررشد اقتصادی و پیشرفت ویتنام امروز خیلی بهتر شده است در حالیکه افغانستان از سال 1978 تاکنون همیشه در جنگ بوده و 40 سال از دیگر کشورهای منطقه  و جهان عقب افتاده است.

پس تازمانیکه افغانها از حکومت گرفته تا طالبان ، از پشتونها گرفته تا تاجیک و ازبک و هزاره در قالب یک قوم یا یک ملت مسلمان در نیایند و از صمیم قلب ایجاد وحدت نکنند، احساس برتری یک قوم بر دیگری و تحمیل عقاید به دیگران از بین نرفتہ باشد، افغانها منتظرسرنوشت ویتنامی ها نباشند.

البتہ استاد حبیب اللہ رفیع ریس مرکز دایرہ المعارف در اکادمی علوم افغانستان کہ با رادیو پشتو گفتگوی تلفنی داشت، جنگ طالبان علیہ امریکا را مقاومت ملی نمیداند، بگفتہ وی طالبان از ابتدا ساختہ و پرداختہ امریکا ، انگلیس ، عربستان سعودی و امارات بودند ولی افراد و شخصیات خوب و با اخلاص نیز بگفتہ رفیع بین طالبان زیاد اند و صبر ملت افغانستان  از ہمہ اقوام  بخاطر جنایات امریکا و حکومت افغانستان کہ ساختہ و پرداختہ امریکا است دیگر دارد تمام میشود  و خیلی زود بہ مقاومت علیہ امریکا روی خواہند آورد چنانچہ در مقابل شوروی این کار را انجام دادہ بود کہ شوروی را بزانو در آورد و آن روز دور نیست کہ امریکا نیز در افغانستان بہ سرنوشت شوروی دوچار خواہد شد./

 

Sep 10, 2018 11:25 Asia/Kabul
کمنټونه